Jonge getrouwde mensen met of zonder kinderen moeten werken om huis gezin school opvang etc. te betalen. Op zich is er niets op tegen dat er (hard) gewerkt moet worden, maar de must die dit in zich heeft is funest. Daarboven worden gestelde of gewenste doelen niet gehaald. Een maatschappij die zich niet kan ontspannen, raakt overspannen. In gezin, huis en op de weg. Voor mij is autorijden een feest geeweest, maar in de loop van de tijd wordt het een nare opgave. Je zit met je mooie auto die je je eindelijk kunt permitteren tusssen mensen op de weg die geen ruimte hebben en zich daardoor steeds meer ruimte permiteren. Zij willen ook een plek en liefst heel opzichtig links op de snelweg zonder aan te sluiten, Zij hebben ook recht om daar te zijn en soms zo irritant mogelijk. Er is ook een parralel te trekken naar plaatsen elders in de maatschappij: in de rij in de winkel, de aanleg van autovernielende bulten in de weg ten faveure van de veiligheid die ook niet ontstaat door de irritatie van het heen en weer geslingerd worden in de auto en op de fiets.

 

Vandaag zat ik in de auto en ik hobbelde om de 100 meter over de zoveelste drempel.
Ik vraag me af of er bestuurders zijn die zich niet de ogen uit de kop schamen of voor het feit
dat ze dit verzinnen of dat ze het uitvoeren.
Gemeenteraadsleden verschuilen zich achter het feit dat zij moeten van hogerhand.
Zij kunnen toch ook zelf denken en voelen dat dit niet goed is voor mijn en ieders lijf en mijn auto.